بدون شک نام دره‌ی سیلیکون یا همان دره سانتاکلارا – واقع در ناحیه جنوبی خلیج سانفرانسیسکو در کالیفرنیای شمالی - که تا سال 1950 بیشتر با باغ های میوه پوشیده شده بوده در ذهن تمامی علاقه‌مندان به کارآفرینی به عنوان بهشت راه‌اندازی کسب و کار در زمینه‌های مختلف فناوری‌های پیشرفته حک شده است. مطالب تدوین و گردآوری شده در سری بلاگ های "راه سیلیکون ولی" گریزی مختصر در آشنایی بیشتر با این منطقه خواهد بود.


نام این دره از آنجایی گرفته شد که این ناحیه به عنوان مرکزیت نوآوری و تولید تراشه‌های سیلیکونی سنگ بناهای ابتدایی خود را بنا نهاد، ولی بعدها دره سیلیکون مصداقی از همه فعالیتهای نوآورانه در زمینه فناوريهای پیشرفته، و پایگاهی براي بسیاری از شرکتهای بزرگ و معتبر و هزاران شرکت نوپا شد.

دره سیلیکون مرکز توسعه فناوريهای نوآورانه است که دانشگاه استنفورد و استادان و فارغ التحصیلان آن در این امر نقش ویژه‌ای داشته‌اند. در اواخر دهه 1930 "فردریک ترمن" استاد و رئیس دانشکده مهندسی دانشگاه استنفورد، استادان و فارغ‌التحصیلان استنفورد را به راه‌اندازی شرکتهایی در زمینه توسعه فناوريهای پیشرفته تشویق کرد و مورد حمایت قرار داد. از "فردریک ترمن" به عنوان پدر دره سیلیکون یاد میشود.

ترمن در اوایل دهه 1940 و همزمان با جنگ جهانی دوم مسئولیت آزمایشگاه پژوهشی رادیو را در دانشگاه هاروارد عهده‌دار شد و خدمات ارزنده‌ای در راه توسعه صنایع دفاعی مخابراتی و الکترونیکی در دوره جنگ به انجام رساند. جنگ جهانی دوم به معنایی جنگی الکترونیکی بود و توسعه سیستمهای مخابراتی و رادارها و کنترل سیستمهاي مخابراتیِ کشورهای درگیر در جنگ اهمیت ویژه‌ای پیدا کرده بود. وزارت دفاع ایالات متحده نیز هرچند در گذشته امور پژوهش و توسعه را منحصراً در آزمایشگاههای اختصاصی جلو میبرد در این دوره متوجه توانمندی دانشگاه‌ها شد و پروژه‌های متعددی را به بعضی از دانشگاهها واگذار کرد. ترمن در آزمایشگاه تحقیقاتی رادیو در هاروارد حدود 850 محقق و دانشجو را مدیریت و راهبری میکرد و دستاوردهاي ارزشمندی در زمینه مخابرات و الکترونیک براي صنایع جنگی و دفاعی حاصل کرد.

پس از پایان جنگ از یک سو دانشگاهها همچنان علاقه‌مند به دریافت اعتبارات پژوهشی از صنایع دفاعی بودند و از طرف دیگر تجربیات موفقی که در دوره جنگ از این پروژهش‌ها حاصل شده بود نیز توجیه مناسبی براي ادامه‌ی این همکاري‌ها بود.

ترمن پس از پایان جنگ به دانشگاه استنفورد برگشت و هرچند در دوره جنگ، استنفورد از بودجه‌های صنایع دفاع بهره‌ای نبرده بود و نقشی هم در انجام پروژه‌های دفاعی انجام نداده بود ولی با حضور ترمن به یکی از قطبهای ویژه تحقیقات در صنایع دفاع به ویژه در الکترونیک، مخابرات و مایکروویو تبدیل شد.

بودجه‌هاي زیادی که به این امر اختصاص داده شد موجب توسعه آزمایشگاههای پژوهشی متعددی در دانشگاه استنفورد گردید. دستاوردهای فناورانه این آزمایشگاه‌ها از یک سو پاسخگوی نیازهای صنایع دفاعی بود و از سوی دیگر به تأسیس شرکتهای فناورانه بیشتري در اطراف استنفورد انجامید که هسته‌ی اولیه‌ی توسعه‌ی دره‌ی سیلیکون را شکل داد.

ترمن براي توسعه هرچه بیشتر فعالیتهای صنعتی در جوار دانشگاه استنفورد در سال 1951 پارك صنعتی استنفورد(که بعدا به پارك پژوهشی استنفورد تغییر نام داد) را در زمین‌های دانشگاه تأسیس کرد و در آنها فضاهای مناسبی به شرکتهای صنعتی معتبر اجاره داده شد. این امر باعث شد که این منطقه به یک منطقه‌ی صنعتی و فناوری بسیار فعال تبدیل شود و جنبشی برای راه‌اندازی شرکتهای نوپا شکل گرفت و بسیاری از فناوری‌های پایه که در آزمایشگاههای پژوهشی استنفورد حاصل میشد به‌صورت محصولی تجاري به بازار عرضه گردید و توسعه‌ی فناوری‌های پایه و توسعه‌ی بازار، موجبات رونق بیشتر دره‌ی سیلیکون را فراهم کرد.